Salami, Susanne en bermbrandjes

Vrouwelijke vijftigers die 20 euro pinnen en altijd een bonnetje nemen (waarom???). Bejaarden die te pas en te onpas óf met hun rollator vol tegen je enkel aanlopen óf bij de boekhandel even vertellen hoe oud ze zijn (waarom???). Altijd de verkeerde kassarij kiezen. Veel te veel van die smerige honingraten in de gemende drop (wie lust die dingen toch?). Allemaal kleine dingen die onschuldig zijn maar zo gruwelijk vaak voorkomen dat het gewoon ergerlijk wordt.

Bij de supermarkt heb je geen muntje voor het winkelwagentje dus moet je een bejaarde om wisselgeld vragen. Die is bang dat je haar gaat overvallen en geeft pas na lang aarzelen wat munten. Bij de lege flessen staat iemand 12 bierflesjes stuk voor stuk in te leveren en als je op weg naar het vlees een in de weg geparkeerd winkelwagentje opzij zet komt er een vrouw briesend aanstormen wat je met haar karretje van plan bent. Het gehakt is in de aanbieding dus is er een wachtrij, dan maar een magnetronhapje deze avond. Natuurlijk is de laatste zak m&m´s ook net op. Iemand ramt nog zijn winkelwagen achter in je knieën en achter de kassa zitten alleen lelijke vrouwen. Je neemt de minst lelijke waar dat ouwe vrouwke waarmee je geld hebt gewisseld gelukkig net klaar is. Helaas is de huismoeder die aan de beurt is vergeten dat de luiers in de aanbieding zijn en gaat ze nog snel halen. Haar kinderen lopen irritant aan je boodschappen te plukken. Dan is er iemand vergeten zijn emballagebon in te leveren, gevolgd door iemand die een muntje voor de kar wil en dat ouwe vrouwke die komt klagen over 3 cent teveel aangeslagen voor de Kukident die toch echt in de reclame was. Blijkt natuurlijk een fout van haar te zijn.
De caissière ziet er beter uit dan in eerste instantie bleek. Op dat moment komt een muts met puisten en een strakke jas (niet vanwege de maat van haar jas maar vanwege haar eigen omvang) melden dat Susanne (zo heet dat leuke vrouwtje dus) mag gaan lunchen. Die dikke past niet op de stoel van Susanne dus die moet ook eerst versteld worden. Bij het scannen blijkt dat de scanner de chips niet scant dus die prijs moet ingetikt worden. En daar zijn die worstvingers niet geschikt voor (shit, de salamiworst vergeten). Bij het afrekenen (pinnen graag) vraagt ze tevergeefs of ik spaarzegels, actiezegels, of help Baritmu-zegels wil. Baritmu is een dorpje in Roemenië waar de wip van de plaatselijke speeltuin stuk is en ze moeten geld hebben om die te maken en de supermarkt sponsort dit. Buiten blijkt dat een omhooggevallenrijke miep (type geblondeerd opstoken haar, rooie knar roze lippenstift) heel even naar de bakker moest en haar BMW precies achter je auto heeft geparkeerd, dubbel. Leuk dat boodschappen doen.

Het openbaar vervoer is een opeenstapeling van kleine ergernissen. Als het tenminste allemaal op tijd rijdt, want een bus, trein of god help me, een treintaxi die te laat is, is een grote ergernis. Een oud vrouwtje dat het maar vreemd weer voor de tijd van het jaar vind, terwijl het in Nederland nooit gemiddeld weer is. Het is namelijk ALTIJD te heet, te nat, te droog, te winderig of te koud voor de tijd van het jaar. Met de trein is het helemaal een feest. Zin in een belabberde bak koffie en een oude gevulde koek met een weke noot erop krijg je alleen als de gangpaden helemaal verstopt zijn met mensen, studenten en dagjestoeristen. Een gesprek met die mooie vrouw moet je helaas afbreken omdat iemand voor je het raampje heeft opengezet. Om de een of andere reden staan gekkenhuizen altijd langs het spoor en dat is toch altijd eens per week een goede reden om net voor het bereiken van je bestemming eens lekker stil te staan omdat er iemand is gesignaleerd in de buurt van de rails. Tegenwoordig schijnen bermbrandjes ook in te zijn, leuk. En als je er dan eindelijk bent, dan haal je net je bus niet omdat er zoveel mensen in de trein zaten, dat het eeuwen duurt voordat je er uit bent. In Nederland is de duwregel van toepassing: duw iedereen die uit de trein of bus komt, gewoon weer terug waar hij vandaan kwam. Zo heb je zelf die mooie plek aan het raam.

Nee, dan maar de auto de volgende keer. Extra geld betaald voor een RDS Radio. Je weet wel, zo’n radio die omschakelt naar het filenieuws ongeacht wat er op was. Je zult zien dat je je al gedurende een hele poos zit te irriteren aan een wauwelende presentator, en ALS er dan eindelijk een leuk nummer komt, klabam, de file-informatie. Net als je vol in de ankers moet en de afslag al 100 meter gepasseerd bent. Ach, wat geeft het, je kon toch al niet doorrijden door die inhalende vrachtwagens en de mensen die vinden dat 100 toch echt meer dan snel genoeg is.

Eigenlijk is het een wonder dat er niet meer afrekeningsmoorden in Nederland plaatsvinden. Misschien komt dat omdat we tegenwoordig allemaal op vakantie gaan. Natuurlijk levert zo’n reis je de nodige ergernissen op. Om tegenwoordig met een charter vlucht mee te mogen moet je minimaal 3 uur van te voren aanwezig zijn, dus je rijdt in het holst van de nacht dwars door Nederland. Je vriendin blijkt onderweg haar mobieltje te zijn vergeten. Als je je auto wegzet schrik je je dood van de lang parkeertarieven. Bij het inchecken staat een rij waar een Russische slagerij jaloers op zou zijn. Je vlucht heeft natuurlijk vertraging. Ondanks het feit dat Schiphol een grote luchthaven is, zijn om 5 uur ’s ochtends bijna alle winkels dicht en is er niks te doen.

Wat hebben we het toch slecht. De volgende keer gewoon een half uurtje eerder naar de Appie Heijn komen, dan is Susanne er gewoon en zal het allemaal wel soepeltjes verlopen. Toch?

Share this: