Het Fortuijn is met de domme

“At your service!”, riep hij en pontificaal ging zijn rechter handpalm gestrekt naar zijn voorhoofd. Met een brede grijns keek hij de zaal in en bekeek hij de klappende menigte triomfantelijk. Hij had het voor elkaar, het plan was geslaagd. Na eerdere buitengewoon interessante betrekkingen had hij eindelijk gekregen waarnaar hij op zoek was, een eigen speledingetje in de vorm van een politieke partij. De tegenstand die hij kreeg van enkele zeurkouzen vielen hem alleszins mee. Razendsnel vlogen de afgelopen maanden aan hem voorbij, maanden die toch wel slopend waren geweest, vooral op het fysieke vlak. Hij reed het hele land door, intensiveerde zijn zonnenbanktijd en maakte overuren met het schrijven van prikkelende columns. In Harry Mens had hij een ideale sloof gevonden, die kwam zo graag met zijn naam en volgevreten hoofd in de media dat de boodschap hem niet zoveel deerde. Een rilling gleed over zijn rug, hij genoot van het applaus, zijn applaus.

Eindelijk geaccepteerd en hoe. Al jarenlang wilde hij een politiek figuur zijn. Maar welke partij zou het accepteren dat het een rascistische homofiele partijleider zouden krijgen. Nee, bij de CD hoefde hij het sowieso niet te proberen, al kwam deze bevolkingsgroep wel het meest overeen met zijn ideeen. Dat het vol was in Nederland kon iedereen toch zien. Want toen hij de vorige week met zijn eigen moeder in Amsterdam liep was het toch wel erg druk. Dat was nou nog eens een mooie uitspraak….druk is druk. Daarmee zou hij wel eens wat CD-stemmers kunnen trekken die hun homofobie redelijk onder de duim hebben. En het is geen moeilijke tekst, want laten we wel wezen: de gemiddelde CD’er leest geen partijprogramma’s en zeker niet de boeken van professor Fortuijn.

Bij de gereformeerde partijen mocht hij niet eens lid worden, terwijl daar toch ook lekker gediscrimineerd wordt, alleen niet volgens het “druk is druk principe”. Homofilie was daar uit den boze omdat zij niet zijn boeken lazen maar de bijbel. En vrouwen mochten daar ook geen lid worden. Dat deze partij daarmee vijftig procent van het electoraal negeerde ging er bij hem dan ook niet in.

Het CDA had hij meteen al verworpen. Deze partij koos als voorzitter altijd de meest wereldvreemde mensen. En dat electoraat bestond uit boeren. Niks geen stadse moderne mensen zoals hijzelf. En ook hier was de bijbel een favoriet boek.

Het D66 dan? Van Thom de Graaf moest hij het toch met gemak kunnen winnen? Het voordeel was dat niemand daar een mening heeft en mensen heremetijd zeg, potdomme, meningen had hij genoeg. Alleen zou hij daar te maken krijgen met Els Borst. En tegen haar beleid trappen was toch een van zijn stokpaardjes. En trouwens, hij had niet veel met borsten. En het PvdA dan, of de VVD? Ach, met de VVD zou hij wel kunnen leven. Pakken dragen deed hij ook, maar dat paars. Nee, niks voor hem. Dan zou hij in kleine achterkamertjes in den minne moeten schikken en zou hij niet meer mogen schreeuwen. Niks kleine kamertjes, dat was toch van den gekke. Out of closet potdomme!

Nee, dan Leefbaar Nederland. Met wat goede wil kon die naam ook heel goed slaan op ‘druk is druk’. Iedereen daar was blij dat er tenminste een groots leider was want tot nu hadden ze alleen te maken gehad met wijkproblematiek: Welke schommelpaardjes komen er? Waar moet de hangplek komen? Welke parkeerplaats kan omgetoverd worden tot afwerkplek? Hier kon hij tenminste indruk maken met zijn pakken, boeken en gewaagde uitspraken.

En terwijl het applaus verstomde voelde hij dat zijn ogen nat waren van de emotie. Ja, met deze partij zou hij het ver schoppen. Zijn partij, zijn stemmers, zijn ja-knikkers. En nu de rest van het plan…eerst minister president en dan…rondgereden worden door Amsterdam naar de Dam in de Gouden Koets en bejubeld worden door zijn onderdanen als Koning Pim de eerste.

Share this: