Frietpan gevraagd

Nee, dit keer zoek ik geen stok om de baanlozen of Intratuin-bezoekers mee te slaan. Hoewel dat natuurlijk nooit zinloze tijdsverspilling kan zijn. Nee, ik zoek een woning. Menigeen zal het ondertussen wel bekend zijn dat ik eindelijk moeders vleugels in de steek wens te laten. Na jaren van trouwe dienst ga ik ze gewoon meedogenloos aan de kant schuiven. Het klinkt hard maar zo is het nu eenmaal. Al die tijd heeft ze geprobeerd me in huis te houden door me op tijd mijn eten voor te zetten, de was te doen en, bij een eventueel griepje, de thermometer in mijn kont te steken. U kan begrijpen dat ik al heel lang geen griep meer heb gehad. Hoe lekker de biefstuk ook is, hoe netjes de was ook is gestreken, vaak te netjes, ik moet godver de godver geen plooien in mijn t-shirt, hoe goed de koelkast ook is gevuld, hoeveel lekkers er in de kelderkast staat, mijn moeder is mijns inziens grotendeels schuldig aan mijn goddelijke lichaam, de lokroep van een heerlijke zelfbereide magnetronmaaltijd heeft mijn oren eindelijk bereikt. Ik heb meteen de gebruiksaanwijzingen van de frietpan, magnetron en tosti-ijzer bestudeerd en uit het hoofd geleerd. Jammer dat daar geen universitaire opleiding voor bestaat, dan had ik alsnog een Drs. of Ir. voor mijn naam kunnen zetten.

Aangezien ik me enige tijd geleden, waarschijnlijk in de tijd dat thuis de frietpan stuk was, al heb ingeschreven bij de woningmannen, dacht ik zo nu ongeveer wel een kans te maken op een flatje. Mijn selectiecriteria al op papier gezet; niet te ver van de stad, zeg maar niet dat je nuchter thuiskomt als je zat uit de kroeg bent vertrokken, niet meer dan 2 schotels aan de buitenmuur of op het balkon in hetzelfde blok, een shoarmaboer niet verder dan 100 meter weg, dit is gezien de voorgaande eis eigenlijk al een contradictie interminus, binnen het bestelgebied van Domino´s en liefst niet meer dan 3 trappen omhoog. O ja bij een eventuele woning in de Graafse wijk een asfaltweg en geen klinkers, mijn verzekering dekt namelijk geen gebroken ruiten. Ik zou zeggen niet al te strenge eisen. Dankzij vriend Bas´s spannende verhalen over zijn zomerse sauna vallen de prachtige bollen trouwens ook af. Vol goede moed heb ik dus de woningkrant erbij genomen en doorgespit en ik kwam maar liefst tot twee prachtige locaties. Mijn keuze heb ik vervolgens doorgegeven aan de vrouwelijke computerstem (zou ze nog single zijn, of nog beter single zijn en een huis hebben?) van de woningbouwvereniging. Overlopend van vertrouwen in een goede afloop ben ik meteen maar naar de Ikea gereden. Ik heb daar wat bouwpakketten ingeladen, zon schitterend tapijtje mag ook niet ontbreken en wat handdoeken gescoord. De Xenos is schijnbaar ook goed voor alles wat sfeerverhogend werkt dus die is daarna ook geplunderd.

´s-Maandags was het eigenlijk alleen maar wachten op het telefoontje van de huisbaas om te vragen wanneer ik de sleutel op zou kunnen halen. Groot was dan ook mijn verbijstering dat ik dinsdag nog steeds niet gebeld was. Woensdag was mijn geduld op en heb ik maar eens naar dat computervrouwtje gebeld. ‘Voor advertentienummer 0205018 bent u niet geëindigd op een plaats bij de eerste 100′. Dat ik bij die andere woning 66ste was geworden heb ik pas twee dagen later gehoord toen ik weer was bijgekomen. Jezus nog aan toe, sta ik folkertdomme ruim 2 jaar ingeschreven om vervolgens niet bij de eerste 100 te eindigen. In welk een belachelijke wereld leven we hier. De week erop was het niet veel beter en heb ik noodgedwongen mijn Ikea verzameling weer terug moeten brengen omdat mijn vader nu beide benen heeft gebroken nadat zijn klimtocht tussen die dozen door wat dramatisch is afgelopen en de rolstoel er echt niet door kan.

Blijkbaar zijn er in Den Bosch dus heel veel mensen die een woning zoeken. De grootste klootzakken zijn degenen die al 10 jaar lekker wonen (en ook al dus 10 jaar staan ingeschreven) op Nr. 6 en besluiten dat het vrijgekomen Nr. 7 een iets grotere badkamer heeft. Twee weken later kruipt Nr. 5 (8 jaar ingeschreven) in Nr. 6 want dat balkon heeft een kattenluikje en nu is het zo vervelend om steeds de deur open en dicht te doen voor die lieve Minoes. Zo’n 3 maanden later is iedereen een flatje opgeschoven en komt er voor ons thuiswoners eindelijk een kans om op Nr. 1 in te schrijven (een hok van 2 bij 2). U begrijpt dat ik het begrip geduld nu danig aan het vervloeken ben.

Er zijn gewoon te weinig huizen en te veel woningzoekenden. Het moge dus duidelijk zijn dat de woningmarkt weer in evenwicht gebracht moet worden. Ik roep daarom iedereen op om de komende tijd buren weg te pesten, bejaarden de pil van Drion te verstrekken, te verkondigen hoe geweldig emigreren is, en als je het niet erg vindt, zelf ook maar een huis te kopen. Dit alles opdat mijn kans op succes wat groter wordt. Volgt dus allen mijn raad. Ik kap ermee, ik krijg honger, ik ruik een overheerlijk biefstukje!

Share this: