De groeten thuis

‘Doe je de groeten thuis? Groeten aan je moeder hè?’ Fijn, mensen die de groeten doen. Ken je iemand die die groeten echt overbrengt? Ik niet, dan blijf je aan de gang. ‘Je krijgt de groeten van Bert om de hoek’. ‘Oh leuk, de groeten terug’. Prima, maar ik loop nu niet terug om ze over te brengen. Wat een gelul, de groeten doen. Het staat ook in mailtjes. Met vriendelijke groeten. De groeten aan wie? Aan mezelf? Of aan de directeur? Met. vr. gr. schrijft men ook wel. Helemaal te lam om voluit de zin te typen of de standaard handtekening in Outlook (Express) te activeren. De echte luiwammes typt mvg. Absoluut niet te traceren in een willekeurig woordenboek.

In de zelfde categorie valt ook het uitgebreid welkom heten. Mensen die je de avond ervoor nog hebt gezien moet je schijnbaar weer helemaal aflebberen. Dit is vooral een verschijnsel bij ouderen. Ik zie mezelf al op de middelbare school iedereen elke dag hallo zoenen. Dan had ik echt een goede tijd gehad, alhoewel de spanning voor een kus op de wang dan natuurlijk helemaal is verdwenen. Sommige groeperingen hebben trouwens van dat welkom heten een heel ritueel gemaakt waar een gemiddelde danspaar een hele kür van kan maken. Door al dit gedoe wordt het verwelkomen moeilijker. Zeker bij mensen die je nog niet kent sta je helemaal niet op te letten. Je geeft de beste man wel een hand, je hoort hem een naam zeggen maar 5 seconden later ben je die natuurlijk allang weer vergeten. Dit is echt problematisch bij het afscheid nemen want dan zegt die gozer, die natuurlijk een van je andere vrienden ook kent, dat je deze vriend de groeten moet doen. Verzin dan maar eens een naam bij die persoon

Heeft dit soort doorgeefgroeten wel de intentie om de groeten te doen via een ander? Wil de groetengever wel dat ze overgebracht worden of is het gewoon een deel van het gesprek? Het lijkt wel een beetje op de standaard openingszin: ‘Hey, hoe gaattie?’. Niemand verwacht na het stellen van deze vraag dat je een volledig verslag krijgt van de psychische, fysische, sociologische en financiële gesteldheid van de ander. Misschien is het wel net zo met “en doe de groeten aan …”. Het lijkt niet meer dan een afstel van afscheid. Het onverbiddelijke houdoe, doeg, doei of hoie komt toch.

De groeten zijn dus eigenlijk pre-groeten: ‘doe de groeten thuis’ volgt altijd door een slotgroet. ‘Houdoe hè’ is natuurlijk de bekendste en ook direct een echte graadmeter voor afkomst. De gezellige noorderling met harde G roept bij het verlaten van de kroeg, om niet op te vallen, luidkeels Houdóe: inderdaad, met de klemtoon op de laatste lettergreep. Fout, toch opgevallen. Aan de andere kant vallen Brabanders ook op wanneer ze in den lande de bloemetjes hebben buitengezet en lallend de kroeg uit houdoe-en.

Eigenlijk stelt het niks voor, dat “en doe de groeten aan je …”. De gever maakt het zich makkelijk omdat hij zo twee vliegen in een klap slaat. Hij praat gezellig met de een en doet OOK nog eens de groeten aan diegene zijn partner. Wat een kerel, en zo sociaal gevoelig. Maar wat doet zo iemand aan de telefoon? Doe maar eens de volgende test. Nadat de groeten gedaan worden aan je partner kun je voorstellen je partner eventjes aan de lijn te geven. Dan kan hij mooi zelf de groeten doen. Tien tegen een dat diegene geen gebruik maakt van deze aangeboden mogelijkheid. Pre-groeten zijn er niet om door een koperdraad gedaan te worden. Ze gooien ook nog eens het gespreksprotocol in de war. De eerste pre-groet valt, gevolgd door een houdoe. Maar de ander geeft net zijn pre-groeten daar weer dwars door heen. Vertwijfeling alom gevolgd door een ongemakkelijke stilte. Dan nog maar een houdoe er achteraan en snel opleggen. Terwijl de ander net terug wilde houdoe-en.

Laten we het elkaar nu makkelijk maken, voortaan is het alleen nog maar hallo en houdoe. Wanneer je iemand de groeten wilt doen moet je maar persoonlijk naar die persoon toe gaan. Scheelt ook weer een telefoongesprek. Hoe vaak gebeurt het niet dat, indien je in opdracht van de groeter iemand de doorgeefgroeten doet, deze persoon de groeter opbelt om toch even met deze groeter in contact te komen om natuurlijk te bedanken voor de groeten. Was dan in eerste instantie al meegegaan naar de groeter. Wanneer het een toevallige ontmoeting was met de groeter was deze persoon schijnbaar niet de moeite om eerder te zien dan wel te bellen dus waarom wel bellen wanneer deze de groeten geeft. Sociale verplichting? Moet je toch eens kijken wat een sociale druk een simpel groeten doen met zich meebrengt.

De groeten thuis allemaal.

Share this: